Οκτ 26 2011

Καταστροφολογίας το ανάγνωσμα. Posted 205 days ago ago by kostas     0 Comments

Μετά από μια ομολογουμένως εξαιρετική χρονιά για το σύνολο της ομάδας μας λογικά θα έπρεπε να υπάρχει μια αίσθηση ικανοποίησης και ισχυρής διάθεσης για να προχωρήσουμε μπροστά στο μέλλον. Δυστυχώς  αυτό δεν υφίσταται.

Ο προβληματισμός είναι το στοιχείο που κυριαρχεί μιας και το περιβάλλον που έχει διαμορφωθεί  στην χώρα μας τα δύο τελευταία χρόνια τείνει να παγιωθεί για πολλά ακόμη χρόνια με αποτέλεσμα να δημιουργεί ασφυξία σε όλα τα επίπεδα και πτυχές της ζωής μας

Κατανοώ πολλά από τα προβλήματα τα οποία μας απασχολούν ως χώρα και ως πολίτες αλλά δεν μπορώ να παραβλέψω το πόση μεγάλη ζημιά κάνουν σε ότι έχουμε χτίσει με κόπο και ιδρώτα στον χώρο της ιστιοπλοΐας εδώ και χρόνια.Σίγουρα αυτή την στιγμή οι προτεραιότητες της ηγεσίας της χώρας είναι διαφορετικές μιας και η οικονομική ασφυξία επιχειρεί να εξαφανίσει οποιαδήποτε λογική προσέγγιση των πραγμάτων και της όλης κατάστασης συνολικά.
Κοινώς να το πω λαϊκά πνιγόμαστε, η όπως αλλιώς θέλετε να το πείτε εσείς.
Και εκεί που περιμένεις να δεις  -κρίνοντας πάντα με γνώμονα την σοβαρότητα της κατάστασης- να αλλάζουν οι προτεραιότητες μας και να αρχίζουμε να επενδύουμε πραγματικά σε τομείς που θα αποδώσουν άμεσα, βλέπεις έναν πανικό και μια μη ορθολογιστική σκέψη να επικρατεί.
Η ενασχόληση με οποιαδήποτε μορφή αθλητισμού αυτή την περίοδο ίσως για την μεγαλύτερη μερίδα του κόσμου να θεωρείται «πολυτέλεια» ή «εκ των ουκ άνευ» αλλά προσπαθώντας να σκεφτώ λογικά και ολοκληρωμένα με το χέρι στην καρδιά πιστεύω ακράδαντα ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει.

Η χώρα μας έχει βιώσει και στο παρελθόν πολλές και διάφορες καταστροφές, κατάφερε όμως να ορθοποδήσει παρά τις απίστευτες δυσκολίες.
Ο αθλητισμός και ο πολιτισμός έπαιξε τον σημαντικότερο ρόλο στην εθνική συσπείρωση και ανάταση  της χώρας δίνοντας την έμπνευση και το κίνητρο στον κόσμο να αντεπεξέλθει ονειρευώμενος ένα καλύτερο αύριο.

Τα παραδείγματα πολλά ,αθλητών ,ανθρώπων του λόγου και των γραμμάτων, καλλιτεχνών οι οποίοι κατάφεραν να ανυψώσουν το ηθικό του κόσμου και να ενισχύσουν την αλληλεγγύη μεταξύ των ανθρώπων κάτω από κατοχή, πολέμους και οικονομικές καταστροφές με μόνη δύναμη την προσπάθεια,  το πνεύμα, τον λόγο και την διάθεση για ένα καλύτερο μέλλον για τους εαυτούς τους και τις επόμενες γενιές.

Στην Ελλάδα του σήμερα που στρέφει την μια κοινωνική ομάδα ενάντια την άλλη, που πρώτα αποφασίζει και μετά αναλογίζεται τις συνέπειες αυτού που πράττει, που διαψεύδει τον ίδιο της τον εαυτό καθημερινά, που έχει καταφέρει με τον ωχαδερφισμό και την αναλγησία της να διασπάσει την συνοχή της κοινωνίας, που κρύβεται αρνούμενη να αναγνωρίσει τα λάθη του παρελθόντος της μαθαίνοντας από αυτά, που φοβάται να αντιμετωπίσει τα προβλήματα της αποτελεσματικά φωνάζοντας επιτρόπους και τροϊκανούς για να βάλουν τάξη στο χάος του οίκου της, που εδώ και χρόνια απαξιώνει ότι καλό έχει παράγει ο ελληνικός αθλητισμός - πολιτισμός αφήνοντας τον στην μοίρα του, που ματώνει καθημερινά χάνοντας το ανθρώπινο δυναμικό της (μετανάστευση) μα πάνω απ όλα που δεν μπορεί να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων λέγοντας την αλήθεια στους πολίτες της, δεν φαίνεται φως..

Η όλη κατάσταση τείνει να μετατραπεί, αν δεν έχει γίνει ήδη,σε μια «μαύρη τρύπα» που δεν καταπίνει μόνο χρήμα και προσπάθειες ανθρώπων αλλά στην κυριολεξία ρουφάει την ελπίδα,το μέλλον και ότι άλλο καλό έχει να δείξει αυτή η χώρα.

Αυτό είναι που με θλίβει περισσότερο απ όλα.

Διότι τα χρήματα μπορεί να χάθηκαν αλλά θα ξαναδημιουργηθούν. Οι  ζωές και τα όνειρα που καταστρέφονται   δεν θα επανέλθουν.

Δυστυχώς δεν μπορώ να είμαι αισιόδοξος όσο και να προσπαθώ. Και πως να είμαι άλλωστε όταν βλέπω γύρω μου τι γίνεται...αυτή είναι η μια όψη του νομίσματος. Η άλλη είναι αυτή που δεν μου επιτρέπει να το βάλω κάτω. Αυτή που δεν μου επιτρέπει να δεχθώ ότι οδεύουμε προς την πλήρη απαξίωση.

Στη θάλασσα αυτός που επιβιώνει στην καταιγίδα δεν είναι αυτός που δεν φοβάται αλλά αυτός που κάνει τον φόβο του όπλο ενάντια στην επερχόμενη καταστροφή και δεν ΕΠΙΤΡΕΠΕΙ την απελπισία να τον οδηγήσει σε αδιέξοδα. Αυτός που συνειδητοποιεί τον κίνδυνο που βρίσκεται αλλά αρνείται να παραδοθεί και παλεύει με την φύση για να επιβιώσει, να φτάσει στο λιμάνι.

Στην Ελλάδα του σήμερα ο φόβος και η απελπισία είναι τα κυρίαρχα συναισθήματα. Και πως να μην είναι όταν κανείς δεν γνωρίζει τίποτε για το πιο πιθανότατα θα είναι το μέλλον και που θα καταλήξει αυτή η κατάσταση..

Στην θάλασσα ξέρεις ότι μετά την καταιγίδα πάντα έρχεται ο ήλιος και ας αργήσει και λίγο παραπάνω..το ξέρεις όμως..

Οφείλουμε να αντισταθούμε με ψυχραιμία και ωριμότητα. Οφείλουμε να παλέψουμε σκληρά για να ανακτήσουμε την χαμένη μας αξιοπρέπεια.

Κάκα τα ψέματα όλα αυτά τα χρόνια περιμέναμε τα πάντα από το κράτος με όποια θετικά η αρνητικά είχε αυτό. Το συγκεκριμένο μοντέλο ανάπτυξης του Ελληνικού ερασιτεχνικού αθλητισμού  έχει καταρεύσει ολοκληρωτικά και καλό θα είναι να το πάρουμε απόφαση.

Θα πρέπει πια να στραφούμε σε άλλες λύσεις οι οποίες θα στηρίζονται καθαρά στην ιδιωτική πρωτοβουλία επί το πλείστον. Για να γίνει όμως αυτό επιβάλλεται να αναδείξουμε και τις εμπορικές πτυχές του αθλήματος μας. Το ερώτημα είναι πως μπορεί να γίνει αυτό σε μια στενάζουσα από την ύφεση αγορά?

Κατά την άποψη μου πάντα, η οικονομική δραστηριότητα δεν θα σταματήσει. Αυτό απλά δεν γίνεται όσο και χάλια να πάνε τα πράγματα. Πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι θα είναι διαθέσημοι να επενδύσουν σε μια καλή ιδέα, σε μια αξιόλογη προσπάθεια η οποία θα ωφελήσει πρωτίστως αυτούς αλλά και εμάς τους ίδιους. Πρέπει όμως αρχικά να τους ανακαλύψουμε και στην συνέχεια να τους πείσουμε με ρεαλιστικά επιχειρήματα ότι αξίζει τον κόπο.

Η ιστιοπλοία σε αυτό το κομάτι είναι ένα ανεξερεύνητο πεδίο με μεγάλα περιθώρια ουσιαστικήςανάπτυξης.

Το μόνο που χρειάζεται είναι επιτέλους να δουλέψουμε συλλογικά και έξυπνα με γνώμονα πάντα το κοινό καλό και όχι μόνο το προσωπικό μας όφελος. να προσαρμοστούμε στα νέα δεδομένα και για να το προχωρήσω λίγο παρακάτω, αν είμαστε ικανοί ας τα δημιουργήσουμε εμείς αυτά τα νέα δεδομένα.

Add Comment