Αυγ 16 2011

This is The America's Cup! Posted 277 days ago ago by kostas     0 Comments

 Για 25 ημέρες είχα την τύχη του να συμμετέχω για πρώτη φορά στην καριέρα μου σε επίσημο αγώνα του AC.  Μια εμπειρία μοναδική και πολύ σημαντική για πολλούς λόγους ταυτόχρονα.
 Συναισθηματικά διότι ένα ακόμη όνειρο εκπληρώθηκε κατά ένα ποσοστό (θα ολοκληρωθεί αν τελικά καταφέρω εγώ και η ομάδα φυσικά να φτάσει μέχρι το τέλος) και ιστιοπλοϊκά διότι είναι απίστευτο το πόσο μεγάλες ποσότητες πληροφοριών και εμπειρίας μαζεύεις με την συμμετοχή σου σε ένα τέτοιο αγώνα.

Τα σκάφη (AC 45) πολύ καλά εργαλεία με πολύ καλό κοντρόλ και σωστή σχεδίαση. Λίγο μεγαλύτερα βίντσια να είχαν θα ήταν τέλεια.
 
Το φτερό high tech, εύκολο σχετικά στο στήσιμο του (μέχρι να κατανοήσεις πως δουλεύει) αλλά και ο κύριος λόγος που η ζωή των ιστιοπλόων μέσα στο σκάφος γίνεται πολύ δύσκολη.
 Για να δώσω μια τάξη μεγέθους. Το φτερό “παράγει” την διπλάσια δύναμη από ένα συμβατικό πανί κάνοντας την ύπαρξη του φλόκου μη τόσο σημαντική συν το γεγονός ότι για να στηριχθεί η όλη κατασκευή και να μπορέσουν να μπουν οι απαραίτητες εντάσεις στον πρότονο και στα code zero ήταν αναγκαία τα βαρδάρια. Για να αντέξει το σκάφος όλη αυτή την πίεση (8 τόνους παρακαλώ) χτίστηκε στο κέντρο του σκάφους μια “σπονδυλική στήλη” η οποία στηρίζει ουσιαστικά το όλο οικοδόμημα. Αυτή η σπονδυλική στήλη, τα βαρδάρια και όλα τα σχοινιά τα οποία βρισκόντουσαν στο ύψος του καλαμιού του ποδιού έκαναν τους αθλητές να δείχνουν σαν δρομείς των των 110 μέτρων μετ΄ εμποδίων σε κάθε τακ και κάθε πότζα!! Το gadget που έγινε ανάρπαστο και απαραίτητο για κάθε ιστιοπλόο που συμμετείχε σε κάποια ομάδα ήταν ποδοσφαιρικές επικαλαμίδες! Ναι αυτό..Διότι χωρίς αυτές τα πόδια σου γινόντουσαν χειρότερα και από του Βαμβακούλα!!! Οχι από τις κλωτσιές, αλλά από τα συνεχή καψίματα-κοψίματα από τα τεντωμένα σχοινιά.
 
Αυτά τα σκάφη για να ταξιδέψουν σωστά χρειάζονται πάρα πολύ καλή φυσική κατάσταση δίνοντας πραγματικά μια άλλη διάσταση στο σπορ. Είναι σκέτη πρόκληση.

 Το πιο δύσκολο πράγμα? Ο συγχρονισμός του πληρώματος στις μανούβρες κυρίως στις πότζες όπου εκεί κερδίζονταν ή χάνονταν πάρα πολλά μέτρα.

 Οι πιο έτοιμες ομάδες ήταν αυτές οι οποίες είχαν και τον περισσότερο χρόνο προπόνησης με αυτά τα σκάφη  (ΤΝΖ, ORACLE, ARTEMIS) με τις υπόλοιπες ομάδες απλά να “τρέχουν” να προλάβουν το τρένο. Παρά τον λιγοστό χρόνο προετοιμασίας τους κατάφεραν να κάνουν την ζημιά σε κάποιες ιστιοδρομίες και σε κάποια match race (Team Korea beated Oracle team Couts in match race)  αλλά στην τελική ιστιοδρομία τα αποτελέσματα ήρθαν φυσιολογικά όσο αφορά την 1η τετράδα με την ομάδα στην οποία συμμετείχα (Green Comm Racing) να καταλαμβάνει την τιμητική 5η θέση με ουσιαστικά μια προπόνηση και συνολικές ημέρες στο νερό μόλις 8 μαζί με τους αγώνες, μακράν τις λιγότερες από όλες τις υπόλοιπες ομάδες.

 Οι Νέο Ζηλανδοί, η πιο δεμένη ομάδα απ όλες, κέρδισαν το fleet race και αν δεν είχαν προβλήματα με το σύστημα που ρολάρει το code zero θα κέρδιζαν με άνεση και το match race.  Η διαφορά τους από τις υπόλοιπες ομάδες θα τολμούσα να πω μεγάλη και πιστεύω ότι σε αυτό βοήθησε κατά πολύ και η συμμετοχή τους στο Extreme Sailing Series.

 Ο Terry Hutchinson με την Ομάδα  Artemis κατέλαβαν την 2η θέση στο fleet  έχοντας εξαιρετική ταχύτητα μόλις ο άνεμος έπεφτε κάτω από τα 10 μίλια. Τρίτη ομάδα η  Oracle Racing  με τον James Spithill στο τιμόνι να είναι το γρηγορότερο σκάφος στον  στόλο αλλά με την έλλειψη αγώνων φανερή. Όταν έβρισκαν ρυθμό έδειχναν ανίκητοι αλλά δεν είχαν την σταθερότητα των Νεο Ζηλανδών.Μπορεί να κέρδισαν το match race  αλλά ο tactitian  των Νεο Ζηλανδών Glenn Ashby του πήρε και τις “εσωθερμικές” του John Kostecki  στη μια και μοναδική κούρσα η οποία μετρούσε ουσιαστικά στο πρωτάθλημα. Γενικά η αδρεναλίνη ήταν στα ύψη. Ακόμη και ο Russel Coutts τα βρήκε σκούρα χάνοντας κάποια στιγμή την ψυχραιμία του απευθυνόμενος σε “έντονο” τόνο στο πλήρωμα του  σε ζωντανή σύνδεση!! Μα την Παναγία αυτά τα σκάφη και αυτού του τύπου οι αγώνες “ανασταίνουν” και πεθαμένους αν κρίνω από την απόδοση των 50αρηδων και βάλε που είχε ο Coutts για πλήρωμα.

 Οργανωτικά θα τολμούσα να πω ότι η όλη οργάνωση δεν ήταν και ότι καλύτερο για το πρεστίζ ενός γεγονότος όπως το AC. Το μεγαλύτερο πρόβλημα απ όλα όμως κατά την άποψη μου είναι η οικονομική διαφορά που χωρίζει τις ομάδες μεταξύ τους. Αυτή τη στιγμή οι μόνες σίγουρες ομάδες οι οποίες θα συμμετέχουν στο Κύπελο είναι οι  TNZ, ORACLE και ARTEMIS. Οι υπόλοιπες ομάδες βρίσκονται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας προσπαθώντας να προσελκύσουν χορηγούς για να ολοκληρώσουν την προσπάθεια τους τουλάχιστον στο AC WORLD CUP SERIES.

 Η εξεύρεση πόρων πραγματικά δύσκολη με την κρίση να έχει χτυπήσει για τα καλά όλη την Ευρώπη και τον Κόσμο γενικότερα.
 Στην εξεύρεση πόρων δεν βοηθά και το φορμάτ του επόμενου  AC το οποίο δίνει ελάχιστο χρόνο προετοιμασίας (30 προπονήσεις μόνο με τα 72αρια) πράγμα που οι οργανωτές είπαν ότι το έκαναν έτσι ώστε να περιορίσουν το κόστος για τις μικρές ομάδες αλλά κατ ουσίαν το αντίθετο συμβαίνει μιας και οι υπόλοιπες ομάδες δεν έχουν εμπειρία σε τέτοιου μεγέθους σκάφη με φτερό με τον χρόνο τον 30 προπονήσεων να φαντάζει μη ικανός για να μπορέσεις να μάθεις να ρίχνεις και να βγάζεις απ το νερό το σκάφος μόνο! Κάτω απ αυτές τις συνθήκες αναρωτιέμαι αν θα υπάρξει επιχειρηματίας να επενδύσει σε κάποια από τις υπόλοιπες ομάδες οι οποίες κατ ουσίαν έχουν ελάχιστες πιθανότητες επιτυχίας. Θα πω μόνο τούτο. Για να μπει το φτερό στο 45αρι και το σκάφος στο νερό με ασφάλεια χρειάζονται ανάλογα με τις συνθήκες από 13 έως 26 άτομα!!! Το φτερό κυρίως όταν φυσάει είναι θηρίο ανήμερο στην κυριολεξία. Με 25 knots 12 άτομα “πετάξαμε” μαζί του  προσπαθώντας απλά να το κρατήσουμε κάθετο στον αέρα. Φαντάζεστε στο San Fransisco με 25 -30 knots και ένα φτερό υπερδιπλάσιο και πολύ πιο δύσχρηστο από αυτό των AC 45? 

 Τα προβλήματα στην στεριά έσωσε η τηλεοπτική κάλυψη των αγώνων δίνοντας μια άλλη διάσταση στο σπορ. Σε αυτό βοήθησε πολύ η τηλεμετρία, τα ελικόπτερα με τις γυροσκοπικές κάμερες, όπως και οι πολύ εντυπωσιακές εκκινήσεις σε πλαγιοδρομία, τα όρια στον στίβο που δεν άφηναν τα σκάφη να ανοίξουν πολύ μεταξύ τους, οι  on board κάμερες,τα μικρόφωνα στα σκάφη όπου άκουγες τα πάντα (ακόμη και τα κοσμητικά!!) και φυσικά τα σκάφη τα ίδια τα οποία ήταν χάρμα οφθαλμών να τα βλέπεις να ταξιδεύουν.

Για ένα πράγμα είμαι σίγουρος μετά από αυτή την εμπειρία που είχα. Ξεχάστε τους χοντρούς τύπους που καθόντουσαν πίσω και έκαναν τακτική η στρατηγική. Στο 72αρι θα πρέπει να γυρνάνε και τα βίντσια!! 11 άτομα για ένα τέτοιο σκάφος είναι απλά πολύ λίγα... Το επόμενο    Americas Cup θα είναι κάτι τελείως διαφορετικό από αυτό που βλέπανε οι παππούδες μας και εμείς έως τώρα..Θα είναι πέρα από τα ανθρώπινα όρια..ότι πιο αθλητικό έχουμε δει στην ιστορία της Ιστιοπλοΐας έως τώρα!!! Εύχομαι να με αξιώσει ο θεός να το ζήσω live!!

Add Comment